نوشته‌ها

در طول زندگی و بخصوص در شرایط بحرانی، ندانسته به خودمان سخت می گیریم. مهربانی با خودمان را فراموش می کنیم و دست از عشق ورزیدن به خودمان برمی داریم.
روزهایی که دچار مشکل و درگیر سختی های زندگی مان هستیم، احساسات و افکار منفی به ما هجوم می آورند و نمی دانیم برای گذر از شرایط بحرانی چه باید کنیم. می ترسیم و فراموش می کنیم از روح مان مراقبت کنیم. بیشتر از هر چیز ما یاد گرفته ایم منتقد بیرحمی برای خودمان باشیم و مراقبت از خودمان را برای لحظه آخر بگذاریم،‌ هر اشتباهی را بارها یادآوری کنیم و خودمان لایق مهربانی و بخشیده شدن ندانیم!

در شرایط بحرانی، دیگران و خودمان را سرزنش،‌ تنبیه و تحقیر می کنیم، نیاز به حمایت داریم اما بیشتر از قبل خودمان را تنها حس می کنیم! در این شرایط بدترین و مخرب ترین رفتارها را با خودمان!‌ داریم. ما نیاز به مهربانی با خودمان داریم تا با عشق و شفقت شرایطمان را بپذیریم و بتوانیم با انعطاف پذیری از چالش های زندگی بگذریم. اما چطور؟

ادامه مطلب

چطور محبت‌ آمیز رفتار کنیم؟

ذات ما انسان ها دوست داره محبت آمیز رفتار کردن رو ببینه و محبت آمیز رفتار کنه، اما در طول زندگی یاد گرفته که خیلی احساسات و نیازهاش رو ابراز نکنه. اما این کار به شکل های مختلف به خودش و دیگران آسیب زده. یعنی ما با قضاوت اخلاقی خودمون و دیگران آسیب می زنیم البته بهش آگاهی نداشتیم و فکر می کردیم هر کسی که خلاف ارزش های ما چیزی میگه یا رفتاری میکنه جز بدهاست و هر کسی با ارزش های ما همسو و هماهنگ خوب و فوق العاده ست.

مقایسه کردن هم راه محبت کردن به خودمون و دیگران رو مسدود می کنه و در نهایت قبول نکردن مسئولیت رفتار و ادراک و احساس مون باعث می شد که امکان ارتباط محبت آمیز با خودمون و دیگران رو نداشته باشیم.

ادامه مطلب